Osoby z obsesyjno-kompulsyjnym zaburzeniem osobowości cechuje dążenie do doskonałości, perfekcjonizm i przesadne przywiązywanie znaczenia do utrzymywania porządku. Starają się również utrzymać pełną kontrolę nad psychiką i kontaktami międzyludzkimi, skrupulatnie przestrzegając wszystkich zasad i harmonogramów. Na każdym kroku są bardzo ostrożne, chcąc uniknąć błędów, wszystko sprawdzając po kilka razy.Przykładanie wagi do błahych drobiazgów utrudnia im właściwe zorganizowanie czasu. Dążenie do perfekcjonizmu w każdym detalu sprawia, że często nie są w stanie doprowadzić do końca rozpoczętych działań. Cechuję ich również tak dalece posunięte oddanie pracy, że rezygnują z wypoczynku, nie potrafiąc zrobić zazwyczaj nic tylko i wyłącznie dla przyjemności. Zgodnie z obecnymi poglądami główną cechą osób z obsesyjno-kompulsyjnym zaburzeniem osobowości jest przesadna sumienność , objawiająca się skłonnością do wyrachowania, zdyscyplinowania, fachowość, dążenie do osiągnięcia sukcesu, porządku wewnętrznego i zupełnego braku elastyczności w sprawach dotyczących etyki i moralności. Trudno  przychodzi im również pozbywanie się starych nieużytecznych przedmiotów, często bywają również przesadnie oszczędni. Na płaszczyźnie kontaktów międzyludzkich nie potrafią dzielić się zadaniami z innymi i często są surowi i uparci. Z tegoż powodu często otoczenie uważa ich za sztywnych, oziębłych i zawziętych. Osoby z tym rodzajem zaburzenia osobowości nie mają obsesji czy zwyczajowych rytuałów.Trudności w kontaktach z innymi  wynikają z nadmiernego( kompulsyjnego) oddania pracy i nieporadności w okazywaniu uczuć.

Osoby z zaburzeniem osobowości- osobowość unikająca charakteryzują się niechęcią do nawiązywania kontaktów, introwersją oraz wzorcem skrajnie zahamowanych zachowań społecznych, co prowadzi do towarzyszącego im całe życie ograniczenia kontaktów społecznych. Z powodu nadwrażliwości i obawy przed krytyką lub odrzuceniem nie szukają kontaktów z ludźmi, pragną jednak uczucia i bywają często samotni i znudzeni. Niezdolność do swobodnych kontaktów wynika z silnego lęku, któremu towarzyszy niskie poczucie własnej wartości i nadmierna koncentracja na własnej osobie. Z powodu owego lęku osoby te są nadwrażliwe na wszelkie przejawy odrzucenia lub poniżenia społecznego, często dopatrując się kpin lub lekceważenia w zupełnie niewinnym wypowiedziach. Osoby te również niezwykle niechętnie podejmują osobiste ryzyko, nie angażują się w jakiekolwiek nowe aktywności, ponieważ mogą potencjalnie spowodować ich zakłopotanie. Często unikają aktywności zawodowych, pociągających za sobą znaczące kontakty społeczne, z powodu lęku przed krytycyzmem, dezaprobatą i odrzuceniem.

Osoby z osobowością zależną bardzo mocno uzależniają się od innych i odczuwają silną potrzebę oddania się pod czyjąś opiekę, co prowadzi do zachowań natrętnych i uległych. Perspektywa rozstania lub nawet chwilowa samotność wywołuje w nich poczucie silnego lęku, niepokoju,a nawet silnej paniki.Osoby z zaburzeniem osobowości- osobowość zależna, budują swoje życie wokół innych i aby utrzymać ich przy sobie, podporządkują im swoje potrzeby lub poglądy, co często prowadzi do nieprzemyślanego wyboru partnera. Zdarza się, że często w obawie przed utratą wsparcia ze strony partnera tłumią swój gniew i trwają w związku, znosząc fizyczne lub psychiczne znęcanie się. Podjęcie nawet prostych codziennych decyzji bez zasięgnięcia rady i uzyskania poparcia jest dla nich bardzo trudne, być może dlatego że brak im wiary w siebie, z poczucia bezradności. Funkcjonują dobrze do chwili  kiedy nie muszą zostać sami. Osoby te najczęściej wydają się być „pozbawione charakteru” i nijakie, uważają iż nie mają prawa nawet od odrobiny indywidualności. Przepełnia je obawa, że mogą zostać same, a kiedy jeden związek się kończy szukają pośpiesznie następnego partnera. Bardzo często zdarza się, że osoby te jednocześnie cierpią z powodu unikania kontaktów z innymi ludźmi, lub fobii społecznej, napadów paniki lub uogólnionego lęku.Są nadwrażliwe i mają poczucie nieprzystosowania.

Osoby z tym rodzajem zaburzenia osobowości są nie tylko nadmiernie zamknięte w sobie i nie nawiązują kontaktów społecznych czy interpersonalnych, lecz charakteryzują się także zaburzeniami poznawczymi, percepcyjnymi oraz ekscentrycznością w porozumiewaniu się i zachowaniu. Występuje też dziwaczne myślenie, postrzeganie i mowa. Mimo że osoby z zaburzeniem schizotypowym zazwyczaj zachowują kontakt z rzeczywistością, to jednak wykazują myślenie zabobonne i ksobne, a pod wpływem silnego stresu mogą pojawiać się u nich przejściowe objawy psychotyczne.Osoby te mają problemy z koncentracją uwagi i pogorszeniem pamięci operacyjnej ( np zapamiętywanie szeregu cyfr ). Pozbawione są pewnego rodzaju kluczowej umiejętności integracji, która pozwala im kontrolować sytuację i iść przez życie, realizując osobiste cele. Wynikiem tego jest niepełne opanowanie wielu podstawowych umiejętności, takich jak zdolność do jasnego wysławiania się, co często powoduje, że dorosły człowiek staję się bezproduktywny i dryfuje bez celu. Niekiedy osoby te istotnie wierzą, że dysponują nadprzyrodzoną mocą i angażują się w magiczne rytuały. Ich dziwaczny sposób myślenia, mowy i inne zachowania przypominają objawy obserwowane w cięższych przypadkach schizofrenii, dlatego zdarza się, iż pierwsza diagnoza mówi o prostej lub utajonej schizofrenii.Rozpoznanie tego typu zaburzenia osobowości w całej populacji ocenia się na około 3%.

Najbardziej charakterystycznym „wskaźnikiem” narcystycznego zaburzenia osobowości jest wielkościowe poczucie własnej wartości, co przejawia się silną tendencją do przeceniania własnych umiejętności i osiągnięć, przy jednoczesnym niedocenianiu zdolności i dokonań innych. Osoby te często są pochłonięte fantazjami o nieograniczonych sukcesach, władzy, błyskotliwości, „piękności” lub idealnej miłości. Ponieważ wierzą w swą wyjątkowość, uważają, że zrozumieć ich mogą tylko osoby równie wyjątkowi jak oni sami. Bark im umiejętności przyjmowania innego niż ich samych punktu widzenia, innej niż ich perspektywy. Często mają poczucie, iż niemal wszystko im się należy. Rzadko przejawiają empatię, niechętnie rozpoznają czy identyfikują się z potrzebami czy uczuciami innych osób, często wykorzystując je do swych własnych celów. Większość badaczy i klinicystów uważa, że osoby z narcystyczną osobowością mają w gruncie rzeczy zachwiane poczucie własnej wartości. Jest to powód ich nadmiernego poświęcania uwagi własnej osobie, tego co inni o nich myślą, potrzebując tak częstej i intensywnej uwagi i podziwu. Nic więc dziwnego, że są równocześnie niezwykle wrażliwi na krytykę, która wywołuje w nich uczucie upokorzenia, pustki lub wściekłości.

Osoby z paranoidalnym zaburzeniem osobowości przejawiają obsesyjną podejrzliwość i nieufność względem otoczenia. Często uważają się za niemal doskonałe, a winą za własne błędy i niepowodzenia obarczają innych, niekiedy do tego stopnia, że przypisują im celowe działanie. Nieustannie spodziewają się, iż zostaną oszukani, szukają dowodów na potwierdzenie swoich podejrzeń, nie przyjmując do wiadomości faktów zaprzeczających. Często dręczą ich wątpliwości dotyczące lojalności przyjaciół, co wywołuje niechęć i ogranicza zaufanie do nich. Doszukują się podtekstów wymierzonych przeciwko nim w niewinnych uwagach na swój temat. Nie wiele potrzeba by zareagowali gniewem i agresją. Uporczywie chowają urazy i krytykę. Warto pamiętać, że osoby z zaburzeniem osobowości paranoidalnej rzadko bywają psychotyczni, przez większość czasu zachowują normalny kontakt z rzeczywistością. Przesadna podejrzliwość i brak zaufania do innych sprawia, że osoby te przeżywają spore trudności i przykrości w kontaktach międzyludzkich i pozostają w ciągłej czujności w oczekiwaniu na atak ze strony otoczenia.

Osoby ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości (SZO) są aspołeczne, nieśmiałe, introwertyczne i wyjątkowo upośledzone, jeśli chodzi o tworzenie więzi społecznych. Nie czerpią przyjemności z bliskich kontaktów z innymi osobami, jak również z bycia członkiem rodziny. Zwykle nazywane są samotnikami. Podstawową cechą tego zaburzenia jest niezdolność do nawiązywania normalnych związków z innymi osobami. Zrywają większość kontaktów towarzyskich i zwykle mają problemy z wyrażeniem wprost swojej wrogości. Przejawiają niewielkie, jeśli w ogóle zainteresowanie doświadczeniami seksualnymi z innymi osobami. Osoby z tymi zaburzeniami są zwykle nieśmiałe, choć trafniej jest nazwać je introwertykami. Chociaż cechą zarówno nieśmiałości, jak i introwersji jest unikanie ludzi, ta pierwsza postawa wynika tylko ze strachy przed kontaktem, podczas gdy introwersja to wyraźna chęć unikania ludzi. Zazwyczaj wyrażają obojętność zarówno w kwestii pochwały ich jak i krytyki. W konsekwencji osoby z tym zaburzeniem osobowości wybierają zawody, które wymagają samotności. Maja olbrzymie problemy ze zdolnością wyrażania swoich uczuć i odczuwania przyjemności. Choć często nadmiernie fantazjują i w nietypowy sposób kontaktują się z otoczeniem, mają skłonność do introjekcji, uciekania  w swój wewnętrzny świat przeżyć nie tracą kontaktu z rzeczywistością