Osoby cierpiące na hipochondrię w nieprawidłowy sposób interpretują normalne lub dość nieistotne zmiany cielesne, jako objawy poważnej choroby fizycznej. Są ciągle przygotowane na wystąpienie nowych objawów, a ponieważ ciało ludzkie podlega nieustannym zmianom, hipochondrycy łatwo znajdują oznaki, które interpretują jako przejaw poważnej choroby. W pewnym sensie nie boją się że zachorują, są pewni ze już zachorowali. Hipochondria może występować od okresu dojrzewania do starości. Najczęściej pojawia się mu mężczyzn między 30 a 40 rokiem życia, u kobiet miedzy 40 a 50 rokiem życia. Istnieje też spora grupa hipochondryków „ukrytych”. Mimo że nie korzystają oni ze stałej opieki zdrowotnej, interesują się swoim zdrowiem w szczególny sposób. Zwracają baczną uwagę na stan swojego ciała i rozmawiają o swoich dolegliwościach z bliskimi, niemal ekscytując się tym.