Bulimia psychiczna to przewlekła  forma patologicznego objadania- obżarstwa. Nazwa bulimia pochodzi od greckiego słowa oznaczającego „głód wołu”, co dobrze oddaje charakter tej choroby. Podstawowymi objawami są: powtarzające się napady objadania się, połączone z poczuciem braku kontroli nad jedzeniem, oraz zjadanie w ciągu krótkiego czasu większych ilości pożywienia niż mogłaby zjeść zdrowa osoba. Takie napady powtarzają się co najmniej dwa razy w tygodniu przez okres trzech miesięcy. Towarzyszą im nawracające nieprawidłowe zachowania, polegające na głodzeniu się, nadużywaniu środków przeczyszczających lub wywoływaniu wymiotów w celu uniknięcia zwiększenia masy ciała. Ponadto występuje zaburzony obraz własnego ciała lub własnego Ja. Bulimia psychiczna powoduje u chorych zaburzenia zarówno fizyczne, jak i emocjonalne, zwłaszcza gdy metodą przeczyszczania organizmu po przejedzeniu jest wywoływanie wymiotów. Częste wymioty pozbawiają organizm ważnych składników odżywczych, co może prowadzić do pojawienia się uczucia zmęczenia i depresji. Zarówno ból żołądka z powodu przejedzenia, jak i poczucie winy wymuszają torsje. Ponadto ból spowodowany wymiotami uwalnia endorfiny, substancje wywołujące uczucie bycia na „haju”. Z tego powodu wymioty zaczynają być wywoływane coraz częściej. Po torsjach organizm stara się przywrócić normalne pH, ale jest to niemożliwe z powodu kolejnych wymiotów. Wszystko to prowadzi do zaburzenia równowagi w organizmie, co objawia się zaburzeniami fizycznymi i emocjonalnymi. Chorzy na bulimię cierpią często na dodatkowe zaburzenia somatyczne. Między okresami obżarstwa chorzy zazwyczaj utrzymują ścisłą dietę. Napady objadania się jak i przeczyszczania są  ukrywane przed otoczeniem. Często mają wypaczony obraz siebie i włanego ciała, postrzegając siebie jako osoby brzydkie i otyłe, nawet jeśli ich waga jest normalna.