Specyficzne cechy histrionicznego zaburzenia osobowości to dramatyczna (teatralna), przesadna ekspresja emocji, pragnienie skupienia na sobie całej uwagi otoczenia oraz tworzenie płytkich, nieszczerych i konfliktowych związków z ludźmi. Osoby cierpiące na to zaburzanie mają tendencję do zbyt emocjonalnego podejścia do problemów. W niektórych przypadkach mogą się posunąć nawet do prób samobójczych, by manipulować otoczeniem. Często narzekają na dolegliwości somatyczne, jak „napady słabości” i bóle głowy. Są próżni i zaabsorbowani tylko własną osobą. Są postrzegani jako towarzyscy i pełni empatii. Taki wizerunek ułatwia im zawieranie nowych znajomości i związków. Przy bliższym poznaniu okazują się emocjonalnie niewrażliwi i nie wnikają w role, jaką sami odgrywają w związku czy przyjaźni. Kiedy dochodzi do nieuchronnych problemów unikają winy. Osoby histrioniczne lubią flirtować, jednak poprzestają zwykle na wysyłaniu otoczeniu uwodzicielskich sygnałów, po których nie należy sobie zbyt wiele obiecywać. Ich praca  intelektualna pozostaje na niskim poziomie, choć ich potencjał intelektualny jest wysoki. Nie potrafią myśleć analitycznie. W wyniku tego są postrzegane jako dramatyczne , ale jednocześnie łatwowierne i naiwne.