Zaburzenia konwersyjne są podobne pod wieloma względami do zaburzeń somatyzacyjnych.
Występowanie specyficznego objawu lub zespołu objawów wyjaśnia się albo istnieniem wtórnych korzyści wynikających z choroby, albo obecnością konfliktu psychologicznego u podstaw. Objawy nie znajdują się pod świadomą kontrolą. Specyficznym objawem w tym zaburzeniu jest ból.
Trudno jest ustalić, czy dany objaw jest bezpośrednio związany z  występowaniem problemów natury psychicznej,
czy też objawy są wyrazem bezpośredniej fizjologicznej reakcji na lęk.  W rzeczywistości możemy mieć do czynienia z obydwiema sytuacjami. U osób dotkniętych zaburzeniem konwersyjnym stwierdza się obecność objawu  tak zwanego la belle indifference, czyli specyficznej postawy, która wyraża się zupełną lub prawie zupełną obojętnością wobec własnych, na ogół dość poważnych objawów. Uważa się, iż taka osoba jest w pewnym stopniu świadoma, że jej dolegliwości nie stanowią w rzeczywistości tak poważnego zagrożenia, jak inni mogli by sądzić. Owa obojętność wobec objawów współwystępuje z labilnością emocjonalną, czyli bardzo zmiennym, niestałym reagowaniem emocjonalnym na bodźce zewnętrzne.
Nie w każdym zaburzeniu konwersyjnym występują objawy la belle indifference.
U niektórych osób objawy uwidaczniają się dopiero w sytuacji ogromnego stresu i są wyrazem reakcji na ten stres.
Mimo że po jakimś czasie lęk i stres zanikają, u osoby nadal występują dolegliwości fizyczne, na których zaczyna się ona w pełni koncentrować.