Główną cechą antyspołecznego zaburzenia osobowości (AZO) jest ciągłe manifestowanie antyspołecznych zachowań przez osoby amoralne lub impulsywne. Osoby dotknięte AZO zwykle nie potrafią cierpliwie czekać na zaspokojenie swoich potrzeb, nie uznają autorytetów oraz wykazują zachowania narcystyczne. Zaburzenie to pojawia się zazwyczaj w połowie okresu dorastania (często już wcześniej) i rozwija się do okresu dorosłości, obejmując wiele zachowań – w szkole, w pracy i w stosunkach interpersonalnych. Aby zdiagnozować to zaburzenie osoba musi mieć przynajmniej osiemnaście lat, nie mieć szacunku dla innych oraz stosować przemoc, a także wykazywać objawy zaburzenia zachowania już przez ukończeniem piętnastego roku życia. Ponadto powinny wystąpić przynajmniej trzy z następujących objawów: nie przestrzeganie norm społeczno – prawnych, co przejawia się w powtarzających się zachowaniach będących podstawą do aresztowań, drażliwość i agresywność, które prowadzą do częstych bójek i napadów, ciągły brak poczucia odpowiedzialności za zachowania finansowe i zawodowe, impulsywność i brak umiejętności planowania, podstępne i kłamliwe usposobienie, lekkomyślność i brak troski o bezpieczeństwo własne lub innych, brak skrupułów. AZO dotyczy nie więcej niż 30% ogólnej liczby więźniów. Antyspołeczne zaburzenie osobowości przez niektórych nazywane jest „skrajnym narcyzmem”.